Ana içeriğe atla

ÇANA ÇIKMAZI

Ülkemizde benim gibi menajerlik oyunu hastalarının deyimiyle DMC yani defansif orta sahalar, takımlarının can damarı olmasına rağmen sevilmezler. Çünkü bizim ülkemizde, futbol kültürü olmadığı, hatta çoğunluğun futbolu sevmemesinden dolayı maçlarda sadece topun olduğu yere bakılır. Tek pas yapan İliç gibi adamları, topsuz oyunda dünyada ilk 10'a koyacağınız Linderoth gibi oyuncuları sevilmez, emeklerine saygı gösterilmez.. Ülkemizde sirk maymunları sevilir, maçlarda rakip uzaktayken topu sektiren Lincoln gibiler veya Kader Keita gibi takım oyunu yerine 5 kişinin arasına girenler sevilir, onların adına şarkılar söylenir. Bunun sebebi çok temeldedir, tamamen altyapı eksikliğidir. Türkiye'de ekonomik ve politik sebeplerden ve vizyonsuzluktan dolayı spor altyapısı gibi birşeyden bahsedmeyiz. Mahallelerimizde futbol sahaları gibi birşey olmadığından çoğumuz futbolu arabalar arasında ara sokaklarda öğrendik. Dar ve kısa sokaklarda öğrenilen futbol sonucu, Türkiye'de futbol oynamış insanların biraz kabiliyetlisi 10 numara, daha az kabiliyetlisi defansın göbeği, en kabiliyetsizi de kaleci olur. Kimse hayatında ne bek, ne kanat, ne de gerçek anlamda orta saha oynamıştır. Bu yüzden ülkemizde çok az kişi topsuz oyunu, kademe anlayışını bilir.
Buna bağlı olarak ülkemizde, benim çok güvenmemin aksine Lorik Çana sevilmez, sevilmeyecektir de. Marsilya'da, Sunderland'de kaptanlık yapmış, Arsenal'in yıllarca peşinde koştuğu insan, sene sonunda teneke bağlanıp yollanacaktır. Lorik Çana'nın performansını nasıl yükseltebiliriz diye kimse düşünmez. Kimse düşünmez Sergio Busquets'in nasıl olur da Yaya Toure'yi kestiğini. Beşiktaş'tan kovulan Edouard Cissé'nin Marsilya'da ki ilk sezonunda şampiyon olmasını kimse aklının ucuna bile getirmez. Kendi takımlarınının en önemli bölgesinde görev alan Michael Carrick, Alexander Song, Flamini gibi oyuncular Türkiye'ye gelse onuncu hafta haklarında söylenmeyecek söz kalmaz. Esasında insanlar haklı da olabilir. Çünkü ülke kültürümüz böyle bizim. Yönetimler Carrick'i alıp yanına Mustafa Sarp'ı, Selçuk'u, Uğur İnceman'ı koyar ama suç Carrick'de olur. Kimse gerçek suçlunun, yapılan transferin performansını arttıracak birşey yapmayan veya takım kurgusunu düşünmeden transfer yapan yönetimler olduğunu düşünmez.
Bu bağlamda Lorik Çana Galatasaray'ın Sergio Busquets'idir. Yanına koyucak kendi Xavi ve İniesta'sını bulamazsan, Çana transferinin bir anlamı kalmaz. Boşuna Çana'yı da zor duruma sokarsın. Boş yere tepkiler yükselir, tepkiler yükseldikçe görevi olmayan işleri yapmaya kalkar ve bunun sonucunda hatalar yapmaya başlar. Ve bir Türkiye'de çevrilen bir DMC filminin daha sonu mutlu bitmez.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Galatasaray Vefa Klübü

Son yıllarda bir gelenek oldu, Galatasaray'da futbolu bırakan kişilerin televizyonda yorumcu olup Galatasaray'a sallaması. Bu furya önce Bülent Korkmaz'la başladı; Hakan Ünsal, Hakan Şükür ve Hasan Şaş'la devam etti. Bu kişilerin, Galatasaray için efsane futbolcular olmalarının yanında, en önemli ortak noktaları Galatasaray için ağızlarından güzel birşey çıkmamasıdır. Hatta hepsi sanki ağız birliği yapmışçasına, ilk programlarında sezon için iyi dileklerin ardından, konuyla alakasız "Vefa bir semt adıymış" cümlesini kullanarak yönetimlere taş atmışlardır. Galatasaray'a çok şey kazandırdıklarını kimsenin inkar edemeyeceği bu isimlerin, iyi okullarda okumuş, master yapmış şirket müdürlerinin hayal edemeyeceği kadar milyonlarca lirayı, şanı ve şöhreti Galatasaray sayesinde kazandıklarını bilmesek her spor programında göz yaşlarımızı tutamayacağız.Bu üzüntü veren dramanın en acıklı bölümü ise geçen sene Alper Tezcan'ın UEFA madalyasını satması oldu herhal…

İşte Ben Böyle Severim Fatih Terim'i

Sevme hissi çok gariptir. Duramaz hiçbir şey önünde, ne başkası, ne kendin, ne hayaletin. Çok kutsaldır ama yine de vardır bencil bir tarafı. Ne olursa olsun istersin aşık olduğun insan tarafından sevilmek. Karşılık beklemem dersin ama içten içe sen de özen gösterilmek, el üstünde tutulmak istersin. Ama tanımadığın bir insanı sevmek çok başka bir şeydir. Sadece hikayelerini duyduğun, televizyonlarda gördüğün bir insanı sevmek, anneni, babanı severmiş gibi hem de kalbinin en derinlerinden sevmek kimilerine göre belki deliliktir, kimine göre cennetlik. Yakın arkadaşlarımdan birinin (İsmail Annıkızıl) benim hakkımda güzel bir tespiti vardır. Der ki: "Cemşit sen sevme, sevince bokunu çıkarıyorsun". Anlamışsınızdır yazdıklarımdan zaten. İşte ben böyle severim Fatih Terim'i.

İki gün görmeyince heyecanla beklediğim kız arkadaşım gibi, sanki hergün evden çıkarken güle güle dediğim, eve döndüğümde halini hatırını sorduğum ailem gibidir O, benim için. Hayatımda tanışmadım, elini …

Yeni Sezon Öncesi Galatasaray

Geçen sezonki başarısızlık sonrası Galatasaray'da hem yönetim hemde futbolcular için çanlar çalmaya başlamışken, yönetimin geçmiş yanlışları doğru teşhisi ve Haldun Üstünel'in varlığı Galatasaraylıların sezona umutla bakmasını sağladı. 2009/10 sezonuna büyük umutlarla başlayan Galatasaray'ın bana kalırsa en büyük transferi Frank Rijkaard. Geçmişi, başarıları, kişiliğiyle Galatasaray'ın yıllardır beklediği, özlem duyduğu bir isim. Daha geldiği ilk günden beri sempatik tavırlarıyla ve kullandığı türkçe kelimelerle herkesin sempatisini kazandı. Her zaman Glatasaray ürünleri giyerek ekranlar karşısına çıkması da klübü şimdiden benimsediğini gösteriyor. Yeni bir teknik adam gelince elinde sihirli değneğiyle geleceğini bekleriz, hepte fos çıkar. Ama Rijkaard sihirli değnek misali ilk icraat olarak, kanayan yara duran topları düzeltmek oldu. Yıllardır duran toplardan bırakın gol bulmayı pozisyon yakalayamayan takımın, ilk 3 resmi maçında 4 tane duran toptan gol bulması taraf…